دلم میخواد مثل اون پسر بچه پارس کنم ب خودم ب زندگی ب زخمام ب حرفای نزده به همه ی راه های بی ته

زندگی من خیابان درازیست که با پای پیاده به انتها میرسد..گوشهایی که فقط بوق ماشین ها صدایش میزند و هیچ چیز دیگر.. دستهایی که فقط توی جیب سوشرت چارخانه ی رنگ و رو رفته ای گرم شده است. چشمانی که دیوار را فقط میشناسد. زندگی من گوشه های یک خانه ی 40متری غ

درد هایی ک فراموش کرده ام را تکرار نکنید. ادمهای لعنتی